Life is short !!!

Bu sefer ki hikayem “Ben Turkiye’de iken” vuku buldu.

2007 yazi bitmis ve bizim ergen Istanbul’da ki bir universiteyi kazanir. Memleketi Sinop’tan pilini pirtisini toplar Istanbul’a yerlesir. Topladigi yalniz cul caput degil yalnizliklari, arkadasliklari, huzunleri, mutluluklari vs. her seyini bavula doldurup oyle gelir koca sehir Istanbul’a.

Bizim ergenin kucuklugunden beri hayalleri bol, hepsinin de kiyisi kosesi Edirne’nin sol kismini kapsayan genis cografya ile alakali ! Bu nedenle okulun ilk yili Italyanca ogrenip Italya’nin guzel sehirlerinden birinde ERASMUS yapabilme hayaliyle okulun yoluna koyulur. Okula gelir, Bati Dilleri Bolumune gider ve Italyanca ders almak istedigini soyler, onlar da ona en az 10 kisi bulursa sinif acacaklarini soyler! Amma velakin, bir durun okulun ilk gunleri ergenimiz daha kimseyi tanimiyor - tamam bavulu bir suru sey ile dolu ancak, hic biri su an isine yaramaz - Eee ? Ne olacak simdi ? Ergenimiz kendine duydugu buyuk ozguvenle gider herkese Italyanca ogrenmek isteyip istemedigini sorar, kimileri kabul eder, kimileri basindan kovar okulun ilk gunu ne oluyoruz diye ve artik sabirsizlanir, on kisiyi tamamlama cabasi hat safadadir. Bolumden bir grup kiz gorur, gider elini uzatir ve …

Kim bilebilirdi ki, Merhaba ben Ö.S.Y. diyip elini uzatip, elini sıktığı kız icinden ne kadar yavsak bir cocuk bu boyle dese de birlikte simdiye kadar hayatlarinin en guzel anlarini gecireceklerini !

Canim arkadasim, iyi ki varsin ! Iyi ki seni tanimisim !!! 

http://ucgunyirmiucdakika.tumblr.com/

He bu arada canim arkadasim gecen yil Italya’da Erasmus yapti ve ben mi? Bir ay icinde Berlin’de ERASMUS yapiyor olacagim !!!

“Friends are born, not made.” 
- Henry Adams

Boylesi daha once olmamis olsa gerek !

Ben bir gun Amerika’dayim hatta Amerika’daki ilk gunum. Ucaktan inmisim ertesi gun sabahin sekizindeki ucagimi beklemek icin Terminal degistirmis ve elimdeki 32 kiloluk dev bir bavulla oradan oraya dolasiyorum. Turkiye’den ayrilali yaklasik 13 saat olmus ve yorgunluktan olmek uzereyim. Uzerimde $600 kadar para var ve etraf zenci kayniyor ( irkci degilim kesinlikle, Amerikan filmlerinin vermis oldugu kotu izlenim var sadece uzerimde ) neyse yorgunum ve uyumak istiyorum malum korkudan uyuyamiyorum vee iste o anda gozlerim parladi, daha once o an ki kadar mutlu olmamis olsam gerek kosa kosa gordugum seye dogru yoneldim. Gordugum sey neymiydi?

” RESTROOM ! “

Bir dakika ! Eger benim gibi anlamini bilmeyen varsa yazinin devamini okumaya devam edelim =)

Kelimenin icinde REST ( dinlenmek, rahatlamak, soluklanmak ) kelimesini barindirdigindandir o mutluluk =) Neyse, benim yuzumde saatler sonra dinlenebilecek olmanin verdigi tarif edilemez bir mutluluk ancak bir turlu aklimda almiyor, boyle birsey daha once gormemisim ! Ben RESTROOM’a yaklastikca yuzumdeki gulumseme kaybolmaya basladi ve burnumu keskin urinal kokular gelmeye basladi ve ben elimde devasa bir bavulla yurumeye devam ettim ! Kapinin onune vardim siyahi bir amcam cikti icerden, o bana ben ona baktim. Amcamin yuz ifadesi ” O elindeki dev ile iceri girmezsin herhalde” der gibiydi. Iceride ne mi vardi???

RESTROOM= Umumi tuvalet

Az önce bir yurt dışı eğitim danışmanlığından mailime böyle bir şey geldi =)

Size verecek o kadar param olsa burs’a falan ihtiyacım olmazdı kanımca !!!

En güzel anlar değil midir cümleler ” Günlerden bir gün… ” diye başlayınca?

Benimkiler ise ” Ben Amerika’da iken… , Ben Almanya’da iken…, vs…” diye başlayan cümleler olmuştur hep ! Bunun sebebi belli. En sevgili arkadaşlarımdan biri F.G. bir gün Yunanistan’a gider ( ilk yurt dışı denemesi ) ve geri döndüğünde ise kurduğu tüm cümleler ” Ben Yunanistan’da iken ” ile başlamaya başladı. Galiba bu sepici bir hastalık olsa gerek ki bana bulaştı !

Life is short ! Artık hayal kurmayı bırakıp, hayatımızın gerçek olması için bir şeyler yapma zamanı geldi de geçiyor sanki.

Bundan böyle, ” Yazma zamanı geldiğinde…” başlığı ile hayal etmeyi bırakıp gerçek olması için çabaladığım ( kronolojik olmasa da ) en güzel anlarımı paylaşmaktan mutluluk duyarım.

Coming soon…